Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci jest fundamentalnym elementem prawa rodzinnego, mającym na celu zapewnienie małoletnim lub pełnoletnim potomkom odpowiedniego poziomu życia i zaspokojenie ich usprawiedrzebionych potrzeb. Kluczowym aspektem, który często budzi wątpliwości i generuje pytania, jest moment ustania tego obowiązku, a zwłaszcza jego powiązanie z edukacją dziecka. Prawo polskie jasno stanowi, że rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych nie tylko do momentu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności, ale również później, jeśli potomstwo kontynuuje naukę. To właśnie weryfikacja tego, czy dziecko rzeczywiście się uczy i czy jego edukacja jest usprawiedliwiona, stanowi sedno wielu sporów sądowych i rodzinnych dylematów.
Zrozumienie zasad, według których sąd ocenia kontynuowanie nauki w kontekście obowiązku alimentacyjnego, jest kluczowe dla obu stron – zarówno dla rodzica zobowiązanego do płacenia alimentów, jak i dla rodzica sprawującego bezpośrednią opiekę nad dzieckiem, który te alimenty otrzymuje. Chodzi tu nie tylko o formalne zapisanie się na studia czy do szkoły, ale o rzeczywiste zaangażowanie w proces edukacyjny i dążenie do zdobycia kwalifikacji zawodowych, które umożliwią samodzielne utrzymanie. Sąd analizuje całokształt sytuacji, biorąc pod uwagę wiek dziecka, jego możliwości, a także realne postępy w nauce.
W niniejszym artykule przyjrzymy się bliżej temu, jak rodzic zobowiązany do płacenia alimentów może legalnie i skutecznie sprawdzić, czy jego dziecko nadal się uczy w sposób uzasadniający dalsze świadczenia. Omówimy dostępne metody weryfikacji, prawne aspekty obowiązku alimentacyjnego w przypadku pełnoletnich dzieci oraz podpowiemy, jakie kroki można podjąć w sytuacji, gdy pojawią się wątpliwości co do rzeczywistego zaangażowania potomstwa w proces edukacyjny. Celem jest dostarczenie wyczerpujących informacji, które pomogą zrozumieć ten złożony temat i podejmować świadome decyzje.
Rodzice ponoszą odpowiedzialność za wychowanie i utrzymanie swoich dzieci. Ten obowiązek ma swoje źródła w ustawie Kodeks rodzinny i opiekuńczy, która precyzuje jego zakres i czas trwania. Zgodnie z przepisami, obowiązek alimentacyjny trwa do momentu, aż dziecko będzie w stanie samodzielnie się utrzymać. W przypadku dzieci małoletnich sytuacja jest zazwyczaj prosta – obowiązek trwa do osiągnięcia przez nie pełnoletności. Jednakże, gdy dziecko kontynuuje naukę po ukończeniu 18 roku życia, sytuacja staje się bardziej złożona.
Konieczność dalszego ponoszenia kosztów utrzymania dziecka, które przekroczyło już wiek pełnoletności, jest ściśle związana z jego usprawiedliwionymi potrzebami oraz możliwościami zarobkowymi. Prawo przewiduje, że jeśli dziecko uczy się i nie ma możliwości zarobkowania lub jego zarobki nie pokrywają w pełni jego usprawiedliwionych potrzeb, obowiązek alimentacyjny rodziców trwa nadal. Kluczowe jest tutaj słowo „usprawiedliwione”, które odnosi się do potrzeb wynikających z wieku, stanu zdrowia, wykształcenia oraz możliwości zarobkowych zobowiązanego do alimentacji.
W tym kontekście, rodzic płacący alimenty ma prawo wiedzieć, czy dziecko rzeczywiście realizuje swój potencjał edukacyjny i czy jego dalsza nauka jest uzasadniona. Brak rzetelnej informacji w tym zakresie może prowadzić do sytuacji, w której świadczenia alimentacyjne są wypłacane mimo braku prawnej podstawy, co stanowi obciążenie finansowe dla zobowiązanego. Dlatego też, posiadanie wiedzy na temat tego, jak sprawdzić postępy w nauce dziecka, jest niezwykle ważne.
Jak weryfikować naukę dziecka w kontekście alimentów na studiach
Kwestia alimentów na studia jest jednym z najczęściej poruszanych zagadnień prawnych związanych z obowiązkiem alimentacyjnym. Po ukończeniu 18 roku życia, dziecko nie traci automatycznie prawa do świadczeń alimentacyjnych, jeśli kontynuuje naukę na uczelni wyższej. Obowiązek rodzica trwa tak długo, jak długo dziecko jest w stanie usprawiedliwić swoje potrzeby edukacyjne i dowodzić, że nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać. To oznacza, że musi ono aktywnie uczestniczyć w procesie studiowania i dążyć do zdobycia wykształcenia.
Rodzic zobowiązany do płacenia alimentów ma prawo do uzyskania informacji o postępach w nauce swojego dziecka. Nie jest to próba ingerencji w życie prywatne, lecz realizacja prawa do weryfikacji zasadności dalszego ponoszenia kosztów utrzymania. Podstawowym dokumentem potwierdzającym kontynuowanie nauki jest zaświadczenie o studiowaniu wydawane przez uczelnię. Powinno ono zawierać informacje o statusie studenta, roku studiów oraz kierunku. Jednak samo zaświadczenie to często za mało, aby w pełni ocenić sytuację.
Sąd, rozpatrując sprawy alimentacyjne dotyczące studentów, zwraca uwagę nie tylko na sam fakt studiowania, ale również na realne zaangażowanie w naukę. Oznacza to, że dziecko powinno aktywnie uczęszczać na zajęcia, zdawać egzaminy i zdobywać zaliczenia zgodnie z planem studiów. Zbyt długie przedłużanie studiów, brak postępów w nauce lub przerwanie edukacji bez uzasadnionego powodu może skutkować ustaniem obowiązku alimentacyjnego. Rodzic, który chce sprawdzić, czy jego dziecko się uczy, może żądać od niego przedstawienia takich dokumentów, jak indeks, legitymacja studencka z aktualnym wpisem, czy też zaświadczenia o zaliczeniu semestru lub roku.
Warto zaznaczyć, że nie każda forma studiów czy nauki będzie uzasadniać dalszy obowiązek alimentacyjny. Sąd analizuje, czy wybrany kierunek studiów jest odpowiedni do wieku i możliwości dziecka, czy daje realne perspektywy na zdobycie zawodu, a także czy tempo nauki jest zgodne z regulaminem studiów. Studia zaoczne, które pozwalają studentowi na podjęcie pracy zarobkowej, mogą być analizowane inaczej niż studia dzienne. Kluczowe jest, aby dziecko udowodniło, że jego nauka jest jego głównym zajęciem i że z tego powodu nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać.
W przypadku wątpliwości, rodzic może również zwrócić się o pomoc do prawnika, który doradzi, jakie kroki podjąć, aby uzyskać niezbędne informacje. W skrajnych przypadkach, gdy dziecko odmawia przedstawienia dowodów nauki lub gdy istnieją uzasadnione podejrzenia, że nauka jest jedynie formalnością, można wystąpić do sądu z wnioskiem o uchylenie lub obniżenie alimentów. Sąd wówczas przeprowadzi postępowanie dowodowe, w którym dziecko będzie musiało wykazać, że jego potrzeby są nadal uzasadnione i że nauka jest realizowana w sposób należyty.
Jednym z kluczowych aspektów przy weryfikacji nauki dziecka na studiach jest również kwestia jego usprawiedliwionych potrzeb. Obowiązek alimentacyjny nie oznacza pokrywania wszystkich zachcianek, lecz zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z utrzymaniem, edukacją i rozwojem. Student powinien przedstawić realny plan wydatków, który uwzględnia koszty zakwaterowania, wyżywienia, materiałów dydaktycznych, dojazdów, a także inne niezbędne koszty związane z życiem w danej miejscowości.
Jak sprawdzić postępy dziecka w nauce przez szkołę średnią
Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka kontynuującego naukę w szkole średniej po ukończeniu 18 roku życia jest regulowany podobnie jak w przypadku studiów, jednak z pewnymi specyficznymi niuansami. Szkoła średnia, zwłaszcza technikum czy liceum profilowane, ma na celu przygotowanie młodego człowieka do wejścia na rynek pracy lub kontynuowania nauki na wyższych uczelniach. Dlatego też, rodzic płacący alimenty nadal ma prawo weryfikować, czy jego pełnoletnie dziecko rzeczywiście realizuje swoje cele edukacyjne.
Podstawowym dowodem kontynuowania nauki w szkole średniej jest legitymacja szkolna z ważnym hologramem lub zaświadczenie o uczęszczaniu do danej placówki. Jednakże, podobnie jak w przypadku studiów, samo formalne potwierdzenie obecności w szkole nie zawsze wystarcza. Rodzic ma prawo oczekiwać, że jego dziecko aktywnie uczestniczy w procesie dydaktycznym, zdobywa wiedzę i przygotowuje się do egzaminów. Weryfikacja postępów w nauce na tym etapie może obejmować kilka kluczowych działań.
Przede wszystkim, rodzic może poprosić dziecko o przedstawienie świadectw szkolnych z poprzednich semestrów i roku. Analiza ocen pozwala ocenić, czy dziecko osiąga wyniki adekwatne do swoich możliwości i czy nie ma znaczących zaległości. Niskie oceny, powtarzanie klasy lub częste nieusprawiedliwione nieobecności mogą stanowić sygnał, że dziecko nie przykłada się do nauki, co może mieć wpływ na dalszy obowiązek alimentacyjny. Ważne jest, aby dziecko wykazało, że stara się zdobyć wykształcenie.
Kolejnym krokiem może być kontakt z wychowawcą klasy lub pedagogiem szkolnym. Wychowawca ma wgląd w frekwencję ucznia, jego zachowanie oraz ogólne postępy w nauce. Uzyskanie informacji od pedagoga może pomóc w ocenie, czy dziecko angażuje się w życie szkoły, czy ma problemy z nauką, które wymagają wsparcia, czy też czy jego postawa jest obojętna wobec obowiązku szkolnego. Taka rozmowa powinna być prowadzona z poszanowaniem prywatności ucznia, ale jednocześnie dostarczyć rodzicowi niezbędnych informacji.
Jeśli dziecko posiada legitymację, warto sprawdzić datę jej wydania i ważności. W przypadku szkół średnich, legitymacja jest zazwyczaj ważna przez rok szkolny i wymaga uzupełnienia hologramem na kolejny rok. Brak ważnej legitymacji może oznaczać, że dziecko nie jest już formalnie uczniem danej szkoły. Rodzic może również poprosić dziecko o przedstawienie planu lekcji, aby sprawdzić, czy zajęcia odbywają się zgodnie z harmonogramem, a także czy dziecko faktycznie w nich uczestniczy.
Warto pamiętać, że prawo do informacji o postępach w nauce nie oznacza prawa do nadmiernej kontroli czy ingerencji w proces edukacyjny. Celem jest jedynie weryfikacja, czy dziecko realizuje swoje obowiązki szkolne i czy jego dalsza nauka uzasadnia ponoszenie przez rodzica kosztów utrzymania. W sytuacji, gdy dziecko odmawia współpracy lub istnieją poważne wątpliwości co do jego zaangażowania, rodzic powinien rozważyć konsultację z prawnikiem specjalizującym się w prawie rodzinnym.
Konsekwencje braku nauki dziecka dla obowiązku alimentacyjnego
Utrzymanie obowiązku alimentacyjnego wobec pełnoletniego dziecka jest ściśle związane z jego usprawiedliwionymi potrzebami, a te często wynikają z konieczności kontynuowania nauki. Jeśli dziecko, mimo osiągnięcia pełnoletności, nie podejmuje nauki lub porzuca ją bez uzasadnionego powodu, może to prowadzić do ustania obowiązku alimentacyjnego ze strony rodzica. Sąd analizuje sytuację indywidualnie, ale pewne ogólne zasady są stosowane.
Podstawowym kryterium jest zdolność dziecka do samodzielnego utrzymania się. Jeśli pełnoletnie dziecko ma możliwość podjęcia pracy zarobkowej, która pozwoliłaby mu na pokrycie podstawowych kosztów życia, a mimo to wybiera niepodjęcie pracy i nie kontynuuje nauki, obowiązek alimentacyjny może wygasnąć. Prawo nie zobowiązuje rodzica do finansowania biernego stylu życia dziecka, które ma potencjał do samodzielności.
Ważne jest również rozróżnienie między uzasadnionym przerwaniem nauki a jej porzuceniem. Na przykład, jeśli dziecko musi przerwać studia z powodów zdrowotnych, rodzinnych lub innych losowych, a po ustąpieniu przeszkód wraca do edukacji, obowiązek alimentacyjny może nadal istnieć. Natomiast jeśli dziecko po prostu traci zainteresowanie nauką, nie uczęszcza na zajęcia, nie zdaje egzaminów, a następnie oficjalnie rezygnuje ze studiów lub zostaje skreślone z listy studentów, jego prawo do alimentów wygasa.
Rodzic, który podejrzewa, że jego dziecko nie uczy się lub porzuciło naukę, powinien zgromadzić dowody potwierdzające te przypuszczenia. Mogą to być zaświadczenia z uczelni lub szkoły o skreśleniu z listy studentów/uczniów, brak zaliczeń semestrów, niskie oceny, a także świadectwa pracy lub inne dokumenty potwierdzające podjęcie zatrudnienia. Posiadanie takich dowodów jest kluczowe w przypadku ewentualnego postępowania sądowego.
Jeśli rodzic chce formalnie zakończyć obowiązek alimentacyjny z powodu braku nauki dziecka, powinien złożyć w sądzie pozew o uchylenie alimentów lub ich obniżenie. W pozwie należy przedstawić wszystkie zgromadzone dowody i argumenty przemawiające za tym, że dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać lub że jego potrzeby nie są już usprawiedliwione ze względu na brak postępów w nauce. Sąd przeprowadzi postępowanie dowodowe i wyda decyzję.
Warto pamiętać, że nawet jeśli dziecko nie uczy się, ale znajduje się w trudnej sytuacji życiowej (np. z powodu choroby, niepełnosprawności, trudności na rynku pracy), sąd może wziąć te okoliczności pod uwagę. Jednak w takich przypadkach dziecko zazwyczaj musi aktywnie poszukiwać sposobów na polepszenie swojej sytuacji, a nie tylko oczekiwać na wsparcie finansowe od rodzica. Prawo do alimentów nie jest bezwarunkowe i wymaga od dziecka aktywnego działania na rzecz swojej przyszłości.
Jakie dokumenty są potrzebne do weryfikacji nauki dziecka
Aby skutecznie zweryfikować, czy pełnoletnie dziecko nadal się uczy i czy jego nauka uzasadnia dalsze ponoszenie obowiązku alimentacyjnego, rodzic zobowiązany do płacenia świadczeń potrzebuje konkretnych dowodów. Brak odpowiedniej dokumentacji może utrudnić dochodzenie swoich praw i prowadzić do dalszych sporów. Kluczowe jest, aby dziecko dostarczyło dokumenty potwierdzające jego status ucznia lub studenta oraz dowody na swoje postępy w nauce.
Podstawowym dokumentem potwierdzającym fakt kontynuowania nauki jest aktualne zaświadczenie z uczelni lub szkoły. W przypadku studiów, jest to zazwyczaj zaświadczenie o statusie studenta, zawierające informacje o kierunku studiów, roku oraz trybie nauki (dzienne, zaoczne). W przypadku szkół średnich, jest to zaświadczenie o uczęszczaniu do danej placówki lub ważna legitymacja szkolna z aktualnym hologramem. Dokument ten powinien być wystawiony przez dziekanat lub sekretariat szkoły.
Oprócz zaświadczenia o studiowaniu lub uczęszczaniu do szkoły, ważne są również dowody na realne postępy w nauce. Mogą to być:
- Indeks studenta z wpisami o zaliczonych przedmiotach i uzyskanych ocenach.
- Świadectwa szkolne z poprzednich semestrów i roku, pokazujące oceny i frekwencję.
- Zaświadczenia o zaliczeniu semestru lub roku akademickiego/szkolnego.
- Kopie prac zaliczeniowych, egzaminacyjnych lub dyplomowych, jeśli dziecko je przedstawi.
- W przypadku studiów zaocznych lub wieczorowych, dodatkowo mogą być brane pod uwagę dowody na brak możliwości podjęcia pracy zarobkowej w pełnym wymiarze godzin.
Rodzic ma prawo żądać od dziecka przedstawienia tych dokumentów. Jeśli dziecko odmawia ich dostarczenia lub przedstawia dokumenty budzące wątpliwości, może to być podstawą do dalszych działań, w tym do złożenia pozwu o uchylenie lub obniżenie alimentów. W takiej sytuacji, kluczowe jest wykazanie przed sądem, że dziecko nie wywiązuje się ze swojego obowiązku nauki.
Warto również pamiętać o kwestii usprawiedliwionych potrzeb. Dziecko, które otrzymuje alimenty, powinno być w stanie udokumentować swoje wydatki związane z nauką i utrzymaniem. Może to obejmować rachunki za wynajem mieszkania, opłaty za studia, zakup podręczników, koszty dojazdów, wyżywienie itp. Chociaż nie zawsze jest to wymóg prawny do uzyskania alimentów, przedstawienie takiego zestawienia wydatków może pomóc w ocenie zasadności dalszych świadczeń.
W przypadku wątpliwości co do autentyczności przedstawionych dokumentów lub jeśli dziecko unika przedstawienia dowodów nauki, rodzic powinien skonsultować się z prawnikiem. Prawnik pomoże w zgromadzeniu niezbędnych dokumentów, a także doradzi, jakie kroki prawne należy podjąć, aby skutecznie dochodzić swoich praw w sądzie. Warto pamiętać, że prawo do alimentów nie jest bezterminowe i zależy od realnego zaangażowania dziecka w proces edukacyjny.
Jakie są sposoby na uzyskanie informacji o nauce dziecka
Istnieje kilka sprawdzonych sposobów, dzięki którym rodzic zobowiązany do płacenia alimentów może uzyskać rzetelne informacje o postępach w nauce swojego pełnoletniego dziecka. Kluczowe jest, aby działać w sposób legalny i zgodny z prawem, unikając naruszania prywatności potomstwa, chyba że jest to absolutnie konieczne i uzasadnione. W pierwszej kolejności warto postawić na otwartą komunikację i prośbę o przedstawienie dowodów nauki.
Najprostszym i najbardziej bezpośrednim sposobem jest rozmowa z dzieckiem i poproszenie go o przedstawienie dokumentów potwierdzających jego status ucznia lub studenta. Jak wspomniano wcześniej, są to przede wszystkim zaświadczenia z uczelni/szkoły, indeksy, świadectwa, plany lekcji. Dziecko, które rzetelnie się uczy, zazwyczaj nie ma problemu z udostępnieniem tych informacji. Warto przy tym podkreślić, że nie jest to próba kontroli, ale chęć upewnienia się, że świadczenia są wypłacane zgodnie z prawem.
Jeśli rozmowa z dzieckiem nie przynosi rezultatów lub pojawiają się wątpliwości co do wiarygodności przedstawionych informacji, istnieją inne metody weryfikacji:
- Kontakt z placówką edukacyjną – w przypadku szkół średnich, można skontaktować się z wychowawcą klasy lub sekretariatem szkoły. Należy jednak pamiętać, że placówka edukacyjna może udzielać informacji dotyczących ucznia tylko jego rodzicom lub opiekunom prawnym, a w przypadku pełnoletniego ucznia, może być wymagana jego zgoda.
- Weryfikacja danych w systemach elektronicznych – niektóre uczelnie udostępniają studentom platformy internetowe, gdzie można sprawdzić postępy w nauce, oceny, obecności. Jeśli dziecko udostępni dostęp do takiego konta, można uzyskać wgląd w jego postępy.
- Analiza wydatków – jeśli dziecko otrzymuje alimenty i przedstawia rachunki związane z edukacją, można przeanalizować te wydatki pod kątem ich zasadności i związku z nauką.
- Konsultacja z prawnikiem – w sytuacjach skomplikowanych lub gdy dziecko odmawia współpracy, najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy prawnika. Prawnik wie, jakie dowody są potrzebne do postępowania sądowego i jak je uzyskać.
W przypadku studiów, istotne jest również zwrócenie uwagi na tempo nauki. Prawo przewiduje, że obowiązek alimentacyjny trwa tak długo, jak długo dziecko kontynuuje naukę w ramach określonych prawem terminów. Dziecko, które wielokrotnie przedłuża rok akademicki, ma zaległości lub porzuca studia, może stracić prawo do dalszych świadczeń. Rodzic może próbować uzyskać informacje o planie studiów i terminach zaliczeń, aby porównać je z realnymi postępami dziecka.
Należy pamiętać, że uzyskiwanie informacji o nauce dziecka powinno odbywać się z poszanowaniem jego prywatności. Zbieranie dowodów w sposób niezgodny z prawem, na przykład poprzez podsłuchiwanie rozmów czy nielegalne monitorowanie aktywności w internecie, może przynieść więcej szkody niż pożytku i narazić rodzica na konsekwencje prawne. Dlatego też, kluczowe jest działanie w granicach prawa i rozsądku.
Jeśli dziecko osiągnęło pełnoletność i posiada już kwalifikacje zawodowe, które umożliwiają mu samodzielne utrzymanie, obowiązek alimentacyjny rodzica wygasa, nawet jeśli dziecko nadal kontynuuje naukę dla własnej przyjemności lub zdobywania kolejnych kwalifikacji. Prawo do alimentów jest przede wszystkim związane z potrzebami wynikającymi z konieczności zdobycia wykształcenia pozwalającego na wejście na rynek pracy.
Alimenty w przypadku nauki dziecka w szkole policealnej
Szkoły policealne stanowią kolejny etap edukacji, który może uzasadniać dalszy obowiązek alimentacyjny rodzica. Podobnie jak w przypadku studiów czy szkół średnich, kluczowe jest udowodnienie, że dziecko aktywnie uczestniczy w procesie nauki i że jego dalsza edukacja jest usprawiedliwiona jego potrzebami. Szkoła policealna ma na celu zdobycie konkretnego zawodu i przygotowanie do pracy, dlatego też jej ukończenie powinno prowadzić do możliwości samodzielnego utrzymania.
Rodzic płacący alimenty ma prawo do weryfikacji, czy jego pełnoletnie dziecko rzeczywiście uczęszcza do szkoły policealnej i czy wykazuje postępy w nauce. Podstawowym dokumentem potwierdzającym naukę jest zaświadczenie o uczęszczaniu do szkoły policealnej lub ważna legitymacja słuchacza. Te dokumenty powinny zawierać informacje o kierunku kształcenia, okresie nauki oraz trybie zajęć.
Podobnie jak w przypadku innych placówek edukacyjnych, samo formalne potwierdzenie uczęszczania do szkoły nie zawsze jest wystarczające. Rodzic może oczekiwać, że dziecko będzie aktywnie uczestniczyć w zajęciach, zdobywać wiedzę i przygotowywać się do egzaminów zawodowych. Weryfikacja postępów może obejmować analizę świadectw z semestrów, informacji o zaliczeniach, a także ewentualnych projektów czy prac praktycznych realizowanych w ramach kursu.
Warto zaznaczyć, że szkoły policealne często oferują kursy o różnym czasie trwania i intensywności. Obowiązek alimentacyjny będzie trwał tak długo, jak długo dziecko będzie realizować naukę w ramach uzasadnionego czasowo programu kształcenia. Jeśli dziecko wielokrotnie przedłuża okres nauki, ma zaległości lub nie przystępuje do egzaminów końcowych, może to stanowić podstawę do ustalenia, że obowiązek alimentacyjny wygasł.
Rodzic może skontaktować się z sekretariatem szkoły policealnej w celu uzyskania informacji o frekwencji i postępach dziecka. Należy jednak pamiętać o przepisach dotyczących ochrony danych osobowych i prywatności, które mogą ograniczać możliwość udzielania takich informacji bez zgody samego ucznia. W przypadku braku współpracy ze strony dziecka, rodzic powinien rozważyć konsultację z prawnikiem, który doradzi, jak uzyskać niezbędne dowody w sposób zgodny z prawem.
Kluczowe jest to, aby dziecko udowodniło, że jego nauka w szkole policealnej jest ukierunkowana na zdobycie konkretnych kwalifikacji zawodowych, które pozwolą mu na samodzielne utrzymanie po ukończeniu edukacji. Jeśli dziecko, mimo ukończenia szkoły policealnej, nie podejmuje pracy zarobkowej i nie stara się wykorzystać zdobytych umiejętności, obowiązek alimentacyjny może zostać uchylony. Celem alimentacji jest wsparcie w zdobyciu wykształcenia, a nie finansowanie bezczynności.